Pazartesi akşamı saat dokuzda bir grup ebeveynle Zoom'da buluştuk, konumuz yapay zeka, işsizlik ve çocuklarımızın geleceğiydi. Günün yorgunluğu herkesin üstündeydi ve o saatte kimse bir saat boyunca rakam dinlemek istemez, biliyordum. O yüzden işe soruyla başladık, akşam boyunca kare kodla yedi soru sorduk. 40 kişi anketimize katıldı ve sonuçları bugün açıp yan yana koyunca bir yerde durdum.
İlk soruda şu cümleye ne kadar katıldıklarını sorduk: "Yapay zekanın çocuğumun iş hayatını zorlaştıracağından endişe ediyorum." Yarısından fazlası katılıyorum ya da kesinlikle katılıyorum dedi. Burada sürpriz yok, zaten o yüzden oradaydık.
Sonra "yapay zeka deyince aklınıza gelen ilk kelime ne?" diye sorduk. Kelime bulutunda hız, kolaylık, gelecek vardı, ama hemen yanında tehlike, Skynet, Matrix, istila da duruyordu. Bir dakika sonra çocuklarının yapay zekayı ne sıklıkla kullandığını sorduk. Çoğunluk "her gün, okulda ya da işte" dedi, "hiç kullanmıyor" diyen tek bir ebeveyn çıkmadı.
İşte durduğum yer burası. Çocuğumuz bu aleti her gün açıyor, ödevini, sunumunu, belki iş başvurusunu onunla hazırlıyor; bizim aklımıza ise bir bilim kurgu filmindeki makineler geliyor. Kimseyi suçlamıyorum, haberler bunu besliyor, ben de o filmleri izleyerek büyüdüm :). Ama aynı sofrada oturan iki kişi aynı şeye bu kadar farklı bakıyorsa, o sofrada kariyer konuşulmaz, korku konuşulur.
Peki bu korkuyla ne yapacağız? Akşam boyunca rakamlara baktık, ne kayboluyor ve ne büyüyor diye konuştuk, diplomanın neden tek başına yetmediğini konuştuk. Ama benim en çok önemsediğim kısım en sondaki üç adımdı: Bu hafta bir sohbet, bu ay bir deneme, bu yıl özgeçmişe "yaptım" diye yazılabilecek bir iş. Sohbet için de 3 soru önerdim: Seni en çok ne endişelendiriyor? Yapay zekayı nerede kullanıyorsun? Sana nasıl yardım edebilirim? Sonra susup dinlemek.
Bir şey daha gördük. Ebeveynlerin çoğu bu konuyu çocuğuyla zaten bu hafta ya da bu ay konuşmuş. Demek ki mesele konuşup konuşmamak değil, nasıl konuştuğumuz. "Bizim zamanımızda" diye başlayan, elinde bir haber başlığıyla gelen ya da bölüm dayatan bir konuşma, genç birinin kapısını ilk cümlede kapatır.
Akşamın sonunda ilk soruyu tekrar sorduk. Endişe kaybolmadı, kaybolmasını da beklemiyordum. Ama 5 üzerinden ortalama 3,3'ten 2,8'e indi ve "kesinlikle katılıyorum" diyen tek kişi kalmadı. Ve en başta en yüksek endişeyi işaretleyenler, akşamı daha sakin bitirdi ve benim için o akşamın asıl kazancı buydu.
Son sorumuz şuydu: Bu hafta çocuğunuza soracağınız ilk soru ne olacak? Gelen cevapları okurken gerçekten mutlu oldum. "Seni endişelendiren şeyleri konuşalım mı?" "Yapay zekayla şimdiye kadar yapmadığın bir şey yapsan ne olurdu?" "Kendini nerede görmek istiyorsun?" Hiçbiri "hangi bölümü seçeceksin" diye başlamıyordu, hepsi kapıyı açık bırakan sorulardı.
Peki siz bu hafta çocuğunuza ilk olarak ne soracaksınız? Görüşlerinizi yorumlarda paylaşın.
Sevgilerimle.